Σε κάποιες περιοχές της χώρας, μειοψηφίες έχουν χτίσει ολόκληρες κουλτούρες πάνω σε πρακτικές που κανονικοποιούν τη βία, τη βεντέτα και την επίκληση μιας δήθεν “παράδοσης”. Η χώρα έχει ανάγκη από καθαρό δημόσιο λόγο, πραγματικό σεβασμό στη ζωή και μια κοινή συμφωνία ότι κάποια “κακώς εννοούμενα” δεν χωρούν πια σε μια κοινωνία που θέλει να λέγεται σύγχρονη. Το ξερίζωμα της βίας, που κρύβεται πίσω από το προσωπείο της τιμής και της παράδοσης, είναι προϋπόθεση για να νιώσουν ασφαλείς οι άνθρωποι που ζουν εκεί και για να σταματήσει επιτέλους η σιωπηρή ανοχή.
Από εδώ ξεκινά μια συζήτηση που δεν στοχοποιεί τόπους, αλλά συμπεριφορές και που δείχνει πως ο σεβασμός στα πραγματικά ήθη είναι πάντα σύμμαχος της δικαιοσύνης και ποτέ της βίας.
