Αναφορικά με τον συμβιβασμό στη χρηματοδότηση της Ουκρανίας, όσο δίκιο κι αν έχει το Βέλγιο ή οποιοδήποτε άλλο κράτος-μέλος στις επιμέρους ενστάσεις του, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να πορεύεται με λογική ήσσονος προσπάθειας. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται σήμερα αποκαλύπτουν μια βραχυχρόνια πολιτική σκέψη, εγκλωβισμένη στον φόβο του πολιτικού κόστους.
Η απουσία ισχυρής ηγεσίας οδηγεί σταδιακά σε αποδυνάμωση. Απέναντι στους εσωτερικούς κλυδωνισμούς και στους εξωτερικούς κινδύνους των αυταρχικών καθεστώτων, η αδράνεια παύει να είναι ουδετερότητα και γίνεται παραίτηση.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται κάτι πολύ πιο απαιτητικό από λογιστικές ισορροπίες. Χρειάζεται στρατηγική ματιά και ηγεσία που να αντέχει το κόστος των αποφάσεων της.
