Το ερώτημα για το αν έχει δικαίωμα ένας πολίτης να ιδρύσει πολιτικό κόμμα δεν θα έπρεπε καν να τίθεται ως δίλημμα. Σε μια δημοκρατία, το δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής είναι αυτονόητο και δεν περνά από φίλτρα αποδοχής ή συμπάθειας. Ισχύει για όλους, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αστερίσκους.
Η διαχείριση μιας βαθιάς προσωπικής απώλειας μπορεί να αποτελέσει αφετηρία πολιτικής ενεργοποίησης. Αυτό είναι ανθρώπινο και σεβαστό. Εκεί όμως τελειώνει η κατανόηση και αρχίζει η πολιτική ευθύνη. Η πολιτική δεν είναι χώρος συναισθηματικής εκτόνωσης ούτε εργαλείο εκδίκησης. Δεν λειτουργεί με θυμό και παρόρμηση, αλλά με σχέδιο, προτάσεις και ικανότητα να βλέπει μπροστά.
Η ουσία δεν βρίσκεται στα πρόσωπα, αλλά στο περιεχόμενο. Οι θέσεις, οι προτάσεις και το πλαίσιο πολιτικής σκέψης είναι αυτά που τελικά κρίνονται. Όταν αυτά παρουσιαστούν με σαφήνεια, τότε θα υπάρξει και ξεκάθαρη τοποθέτηση. Όχι προκαταβολικά, όχι συναισθηματικά, αλλά πολιτικά.
Σε μια περίοδο έντασης και διαρκούς πόλωσης, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να συμφωνούμε όλοι, αλλά να μπορούμε να διαφωνούμε χωρίς να διαλύουμε το κοινό έδαφος. Η εθνική ομοψυχία δεν αναιρεί την κριτική σκέψη· τη συμπληρώνει. Χωρίς αυτήν, καμία πολιτική πρωτοβουλία, όσο δυνατά κι αν ξεκινήσει, δεν μπορεί να οδηγήσει σε προοπτική.
